TG @SALESOVEN – โสเภณีสมัย ร.5: เบี้ยหวัด ค่าตัว และกฎหมายควบคุม
TG @SALESOVEN – โสเภณีสมัย ร.5: เบี้ยหวัด ค่าตัว และกฎหมายควบคุม Thailand · Escort · 20-10-2026 โสเภณีสมัย ร.5 ไม่ได้เป็นแค่เรื่องศีลธรรม ในปลายรัชกาลที่ 4 ถึงต้นรัชกาลที่ 5 คำว่า โสเภณี ยังมีความหมายกว้างกว่าที่คนรุ่นนี้เข้าใจ คือหมายถึงหญิงที่รับจ้างค้าประเวณีเป็นอาชีพ มีทั้งที่ขึ้นทะเบียนกับทางการและที่ลักลอบทำกันในชุมชนแออัด โดยเฉพาะย่านสำเพ็งและตลาดน้อยซึ่งเป็นแหล่งค้าขายของชาวจีนและลูกครึ่ง สิ่งที่ทำให้ยุคนี้แตกต่างจากยุคก่อนคือรัฐเริ่มเข้ามาเกี่ยวข้องกับกิจกรรมนี้อย่างเป็นระบบ ทั้งการออกกฎหมายควบคุม การจัดเก็บภาษี และการกำหนดค่าตัวขั้นต่ำผ่านระบบ เบี้ยหวัด ที่ใช้กับหญิงในบังคับของเจ้าขุนมูลนาย บทความนี้จะพาไปดูว่าโสเภณีในสมัยนั้นมีสถานะทางกฎหมายอย่างไร ราคาเท่าไร และปัญหาที่ตามมาจากการควบคุมที่ไม่ทั่วถึงเป็นอย่างไร ระบบเบี้ยหวัดและค่าตัว: ตัวเลขที่บอกสถานะทางสังคม ในสังคมศักดินา หญิงที่สังกัดเจ้าขุนมูลนายจะถูกนับเป็นส่วนหนึ่งของทรัพย์สินของเจ้านาย การจะออกไปทำมาหากินนอกบ้านต้องได้รับอนุญาต และเจ้านายมีสิทธิ์เรียกค่าตอบแทนที่เรียกว่าเบี้ยหวัด หญิงที่จะออกไปค้าประเวณีจึงต้องเสียเงินจำนวนหนึ่งให้เจ้านายทุกเดือน ตัวเลขนี้แตกต่างกันตามยศของเจ้านายและท้องที่ จากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ เช่น บัญชีของพระคลังข้างที่ พบว่าค่าตัวและเบี้ยหวัดของหญิงในเมืองหลวงช่วงทศวรรษ 2420 อยู่ที่ประมาณเดือนละ 4–8 บาท ซึ่งเทียบได้กับค่าจ้างกรรมกรรายวันประมาณ 10–15 สตางค์ต่อวัน จะเห็นได้ว่าค่าตัวหนึ่งเดือนสูงกว่าค่าจ้างรายวันหลายเท่า
TG @SALESOVEN – โสเภณีสมัย ร.5: เบี้ยหวัด ค่าตัว และกฎหมายควบคุม Read More »